امام عليه السّلام خود را در اين رديف قرار داده براى اهميّت دادن بموضوع است تا مردم بدانند چنين بزرگوارى كه معصوم و منزهّ از هر خطاء است از دل بستن به دنيا نگران است ، پس ديگران سزاوارترند كه بيشتر مراقب باشند كه دنيا آنها را نفريبد ) پس بايد مرد از خود سود برد ( در بدبختى و زيان نماند ) زيرا بينا ( ى واقعى ) كسى است كه ( اندرز خدا و رسول و ائمّهء اطهار را ) شنيده ( در آن ) تفكّر و انديشه نمايد ، و ( به دنيا ) نگاه كرده ، و ( به بيوفائى آن ) آشنا گردد ، و از عبرتها ( گذشتگان ) سودمند شود ، ( 17 ) آنگاه در راه راست روشن ( فرمانبردارى از خدا و رسول ) سير نمايد ، به شرط آنكه در آن از افتادن در گودالها و درهّ‌ها ( خواهشهاى نفس ) و از گمراه شدن در اشتباه كاريها ( ى شيطان ) دورى كند ، و بر زيان خود اقدام نكرده گمراهان را يارى ننمايد : به بيراه رفتن در راه حقّ ( نهى نكردن آنان را از منكر ) يا تغيير در گفتار ( به دلخواه آنها سخن گفتن اگر چه بر خلاف رضاء و خوشنودى خدا باشد ) يا براى گفتن سخن راست ترس به خويشتن راه دادن ( اگر چه در واقع نترسد ) ( 18 ) پس اى شنونده از بيهوشى ( ضلالت و گمراهى ) به هوش بيا ، و از ( خواب ) غفلت و بى خبرى ( از كيفر كردار و گفتار ناپسنديدهء ) خود بيدار شو ، و از شتاب كردن ( در امور دنيا كه بقاء و هستى آن اندك و زوال و نابودى آن نزديك است ) آرام گير ، ( 19 ) و در آنچه ( از جانب خداوند سبحان ) به تو وارد شده است بر زبان پيغمبر امّى ( كه از كسى چيزى نياموخته و نوشتنى ياد نگرفته ) « درود خداوند بر او و بر آلش » و چاره و گريزى از آن نيست ، بدقّت انديشه كن ، و مخالفت و دورى نما كسى را كه از انديشه نمودن در فرمايشهاى پيغمبر اعراض كرده و به غير آن ( پيروى از شيطان و نفس اماّره ) توجهّ نموده است ، و واگذار او را به آنچه ( گمراهى و بدبختى ) كه به آن خوشنود است ( زيرا آشنائى با چنين كسى سبب بد بختى دنيا و آخرت است ) ( 20 ) و فخر و نازش و كبر و خود پسندى را از خويشتن دور كن ، و گور خود را به ياد آور ، كه گذر تو از آنجا است ، ( 21 ) و همانطور كه بجا مى آورى جزاء داده مى شوى ، و آنچه را كه مى كارى درو ميكنى ، و آنچه را كه امروز ( در دنيا ) از پيش فرستاده اى فردا ( در قيامت ) بر آن وارد مى گردى ، پس براى خود ( در محشر ) جائى آماده كن ، و